ตลอดเวลาที่ผ่านมา
กับความรู้สึกดีดีที่เธอมีให้
ฉันรับรู้และปลื้มใจ
กับการเป็นคนที่มีความหมายสำหรับเธอ




ขอบคุณทุกสิ่งอย่าง
ที่เธอได้สรรสร้างให้ฉันเสมอ
ฉันภูมิใจที่ชีวิตนี้ได้มีเธอ
คนที่ฉันรักเสมอทั้ง...หัวใจ...

หลายๆครั้งที่ฉัน...เดินไปทั้งที่น้ำตาอาบแก้ม
และหลายครั้งที่ฉัน...จะรู้สึกมีกำลังใจที่จะวิ่งต่อไปข้างหน้า
แต่มีเพียงไม่กี่ครั้ง...ที่จะมีคนมายืนหยัดข้างฉัน...แล้วรับฟังถึงปัญหาต่างๆ
แต่ทุกครั้ง...และทุกเหตุการณ์
ทำให้ฉันได้คิดว่า
คงจะไม่มีใครมาแคร์ฉัน มากไปกว่าตัวฉันเองอีกแล้ว


ฉันปาดน้ำตาออก
เช็ดแผลตามตัว
กรีดร้องออกไปโดยไม่สนใจใคร
และออกก้าวไปข้างหน้า


แม้ไม่มีใครแคร์ฉัน...ก็ไม่ได้หมายความว่า...ฉันจะไม่แคร์ใคร
แม้ไม่มีใครเห็นค่าฉัน...ก็ไม่ได้หมายความว่า...ฉันจะดูถูกเหยียดหยามผู้คน
แม้จะไม่ได้รับความรักและเห็นใจจากใคร...ฉันไม่สน...เพราะฉันมีมันอยู่เต็มหัวใจ


เท้าคู่นี้ออกเดินต่อ บนถนนเส้นเดิม
พร้อมด้วยหัวใจที่เต็มเปี่ยมด้วยพลัง.............

กลับมา-Retrospect

ฉันกับเธอ . . . เคยอยู่ใกล้กันไม่เคยห่าง
ไม่เคยรู้สึกอ้างว้าง…เดียวดาย … เงียบเหงา
เวลาข้ามถนน...เธอก็จูงมือ...จับแขนเบาๆ
เวลาเศร้า...ยังมีเธอคอยปลอบใจเรื่อยมา





แต่วันนี้ไม่มีแล้ว …ไม่มีเธอ
สิ่งที่พบเจอ...จึงมีแต่ความเศร้า...ความเหว่ว้า
เสียงหัวเราะ … รอยยิ้ม...กลับกลายเป็นน้ำตา
ในวันที่ฉันต้องยอมรับว่า "จากนี้ไม่มีเธอ"

จงเป็นตัวของตัวเอง
อยู่บนพื้นฐานของการคิดที่จะพึ่งพาตนเองให้ได้
เมื่อมีโอกาส จงทำ
ไม่มีใครรู้ว่า อนาคตจะเป็นอย่างไร
จงเอาชนะอุปสรรคทุกอย่างที่ขวางหน้า
จงตัดสินใจเมื่อถึงเวลา
มีสติ แล้วปัญญาจะเกิด
เตรียมตัวให้พร้อม ณ ปัจจุบัน
ที่นี่ และ เดี๋ยวนี้